Beach @ Ko Pha Ngan
De afgelopen 4 maanden hebben jullie hier op deze site onze belevenissen in Azië kunnen lezen. Maar de laatste tijd werd het steeds moeilijker om het up to date te houden. Eigenlijk zou ik nu een stuk moeten schrijven over Ko Tao, maar ik houdt het kort, we hebben gedoken en het daar prima naar ons zin gehad. Ondertussen begint ook het gevoel dat onze tijd hier bijna op is aardig te knagen. Daarom trekken we de stekker er uit en houden we (voorlopig) op met schrijven. Zodra we terug zijn in Nederland zal ik misschien nog wel een stukje schrijven over de eilanden. Maar hier gaan wij ons vanaf nu bezig houden met behoorlijk zware dillemma’s zoals: “gaan we vandaag aan het zwembad liggen, of lopen we 20 meter verder en wordt het aan het strand” 
Graag willen we iedereen die de site bezocht heeft hartelijk bedanken voor de getooonde interesse. Ergens begin juli als we terug zijn in Nederland ga ik stukje bij beetje de vele foto’s en video’s uitzoeken en online plaatsen.
Groeten en we zien jullie over een paar weken weer in Nederland.
Een goede middag vanaf Ko Tao. Hier nog een post om het laatste stukje achterstand weg te werken
Na Chiang Mai hebben we 4 dagen in Bangkok door gebracht. Met nachtbus werden we rond half 6 ‘s ochtends ergens in de buurt van Kao San Road af gezet. Prima service alleen zouden wij in een hele andere buurt verblijven. Oud studiegenoot Stephan verblijft momenteel een paar maanden in Bangkok en hij had voor ons geregeld dat we in het appartementen complex waar hij woont voor een aantal dagen een appartement konden huren voor een zacht prijsje. Toen we aankwamen stond het taxi en tuk-tuk tuig al weer rijen dik voor de bus te wachten om iedereen naar zijn of haar bestemming te brengen. Din Deang waar wij heen moesten lag aardig uit de route en de chauffeurs die gezamelijk hadden afgesproken om niet op de meter te rijden wilden bedragen van rond de 500 baht hebben Stephan had me wel eens verteld dat een taxi ongeveer 120 baht kostte en na enig volhouden hadden we een tuk-tuk bereid gevonden die ons er voor dat bedrag heen wilde brengen. Het was een flink stuk rijden maar uiteindelijk kwamen we er aan. Het was rond 6 uur dus ik had Stephan uit zijn bed gebeld. Echt grappig dat je dan ineens tegenover een oude bekende staat in Bangkok. Stephan liet ons het appartement zien en het overtrof echt alle verachtingen. Het was de grootste nieuwste en mooiste verblijfplaats tot nu toe op onze reis.
Continue Reading »
Een goede middag vanuit een benauwd internetcafé aan Kao San Road in Bangkok. Vanavond vertrekken we met de bus naar Chumpon en vervolgens per boot richting Ko Tao. Daar gaan we eerst genieten van een paar dagen zon, zee en strand. En daarna gaan we een poging doen om onze Padi te halen. Maar eerst zal ik jullie een beetje bijpraten over wat we zoal gedaan hebben in Chiang Mai.
Tempels en een massage in de gevangenis
De eerste ochtend in Chiang Mai zijn we een wandeltocht wezen maken langs verschillende tempels en bezienswaardigheden. Op een gegeven moment kwamen we langs een gevangenis voor vrouwen. Daar tegenover zat een “prison shop”. Hier kon je allerlei producten kopen gemaakt door gevangenen, maar nog beter je kon er ook een Thaise massage krijgen door gevangenen. De vrouwen die de massages geven komen binnen 6 maanden vrij en het geld wat ze verdienen met de massages mogen ze houden zodat ze een klein spaarpotje hebben voor als ze vrij komen. De massage was prima alleen ben je wel heel benieuwd wat de dames nou precies op hun kerfstok hebben. Het meisje dat Jess masseerde had wel een gemene blik in haar ogen, maar masseerde prima en was heel vriendelijk.
Na de massage stonden we buiten nog even met de bewaker te praten. Hij vroeg waar we naartoe gingen. We zeiden dat we trek hadden dus dat we een hapje gingen eten. De bewaker vertelde ons dat er bij de gevangenis ook een restaurant zat waar gevangenen getraind werden om in de horeca te werken als ze vrij kwamen. Omdat de massage zo goed was bevallen zijn we hier ook maar gaan eten en het smaakte ook echt goed en was niet duur.
Tuk Tuk’s
Continue Reading »
In het verleden was Luang Prabang de hoofdstad van Laos. De stad is zo bijzonder dat Unesco in 1995 heeft besloten de hele stad op de wereld erfgoed lijst te plaatsen. Voor ons lag Luang Prabang eigenlijk niet heel erg op de route, maar toch zijn we hier naartoe gegaan omdat we het niet wilden missen.
Vanuit Luang Nam Tha vertrokken we met een bus die er zo verrot uit zag dat je het idee had dat hij bij de eerste de beste hobbel uit elkaar zou vallen. De reis zou volgens de Lonely Planet 8 uur duren, maar een Nederlands meisje in de bus wist te vertellen dat zij gehoord had dat het 12 tot 14 uur zou duren met slechts 1 stop om wat te eten. Geen lekker vooruitzicht dus, maar uiteindelijk viel het allemaal best mee. De reis duurde een kwartiertje meer dan de geplande 8 uur en maakte geregeld plas stops. Wel was het zo dat door de ontzettend gare staat van de bus de reis niet echt comfortabel was. De weg was prima geasfalteerd, maar door de brakke schokdempers had je nog steeds het idee dat je op een onverharde weg reed en kwamen we toch nog redelijk gebroken aan. Maar de fantastische mooie landschappen waar we met de bus doorheen kwamen maakte dat meer dan goed.
Na onze spullen gedumpt te hebben in een guesthouse zijn we een hapje gaan eten op een terrasje aan de oever van de Mekong en konden we genieten van een mooi avondrood terwijl het donker werd.
Continue Reading »
Sabaai Dii, oftewel hallo!
Hier ons eerste bericht vanuit Laos! We hadden al veel lovende verhalen gehoord van mensen die al in Laos waren geweest, maar alles is zo’n beetje waar. De landschappen zijn hier ontzettend mooi en de mensen super vriendelijk. Het is jammer dat we hier niet meer tijd te besteden hebben want we zouden het hier met gemak een maand uit kunnen houden.
Van Jinghong naar Luang Nam Tha
Zoals we in ons vorige bericht schreven moesten we dus vroeg op om niet halverwege te stranden. Om 6.20 in de ochtend vertrok onze bus volgens schema. Na een mooie rit door de bergen kwamen we rond een uurtje of 11 in Mengla aan. We werden daar afgezet op het noordelijke busstation en onze aansluiting zou op het zuidelijke busstation vertrekken. In een soort driewieler fiets met laadbak werden we met onze tassen naar het zuiden van de stad getransporteerd. Daar aangekomen werden we direct aangesproken door een minibus die net wilde wegrijden. We konden meteen instappen en door richting de grens. Op deze manier ging het lekker snel zeker omdat Laos een uur achter loopt op China en we dus nog een uur extra speling hadden. Om 11 uur Laotiaanse tijd kwamen we aan bij de grens. Na de gebruikelijke bureaucratie aan de grens konden we Laos binnen. Na enige navraag kregen we te horen dat pas een uur later om 12.30 een minibus richting Luang Nam Tha zou vertrekken. Maakte ons verder niets uit, we waren al lang blij dat we alle aansluitingen gehaald hadden. Om kwart over 12 werden we door de chauffeur geroepen voor vertrek. De rit zou ongeveer een uurtje duren. We waren blij want we hadden die dag nog niks gegeten en we moesten naar de bank om een travellercheque te cashen voor wat Laotiaanse Kip, we hadden alleen nog wat dollars op zak, maar daarmee ben je voor kleine aankopen vaak te duur uit.
Bij ons in het busje zat nog 1 jongen en nog 1 meisje. Het meisje was heel vriendelijk en we waren een beetje aan het praten met haar. Ze vertelde dat ze in China inkopen had gedaan. Ze had ook een stuk of 12 vuilniszakken met kleding bij zich. Op een gegeven moment na een 20 minuten rijden kwamen we bij nog een douane checkpoint. Het meisje zei al iets tegen ons dat ze nu problemen zou krijgen omdat de douane “very difficult” was, maar “this will take just a moment” zei ze. Ach ja, we hadden al een uur op de bus gewacht dus nog even wachten kon er ook nog wel bij. Wel was het zo dat we die dag nog geen hap eten hadden gehad omdat we zo vroeg waren vertrokken en we van de ene bus naar de andere bus aan het rennen waren. Ik denk dat het ongeveer 12.45 was dat we daar stopten en na een half uurtje wachten in de hitte begonnen we toch wel een beetje benieuwd te worden hoe lang dit geintje zou gaan duren. Het meisje was samen met onze chauffeur naar een kantoortje vertrokken. Na ongeveer een uur kwamen ze terug met een man van de douane er bij. Die ging de bus in en scheurde alle vuilniszakken open en telde de inhoud. Het meisje moest met de man mee naar een andere kantoor. Voor ze weg liep zei ze tegen ons weer dat het nog “just a moment” zou duren. We begonnen het aardig zat te worden want we wilden naar Luang Nam Tha om daar lekker te eten en naar de bank te gaan die om 15.30 dicht ging. We hebben weer een poos zitten wachten in de bus toen kwam de chauffeur terug van het kantoor. We vroegen hem hoe lang het zou duren en hij wees op zijn horloge en gaf 1 uur aan. Het was toen rond 13.30. Steeds harder balend zaten we in het busje vol opengetrokken vuilniszakken te wachten. Het water was inmiddels op en nog steeds geen hap gegeten. Ik ben op een gegeven moment een stukje gaan lopen en vond gelukkig een soort van winkeltje waar ze chips verkochten. Ik had nog geen Laotiaans geld, maar wel een paar biljetten van 1 dollar. Ik vroeg hoe veel zakjes ik voor 1 dollar kreeg. Vier zakjes, ik met de chips naar de bus en allebei 2 zakjes leeg gegeten. Ondanks dat de chips niet eens echt lekker waren ben ik nog een keer terug gegaan voor nog 4 zakjes. Om 15.00 uur kwam het meisje terug lopen. Eindelijk verder, dachten we. Ze kwam terug om te vertellen dat het nog tot 16.00 uur zou duren en of we op haar wilden wachten. Wij waren het helemaal zat en hadden daar echt geen zin in, maar de chauffeur wilde niet door rijden. Op een gegeven moment ben ik andere passerende bussen en taxi’s gaan vragen of ze toevallig naar Luang Nam Tha gingen. Maar helaas was dit niet het geval. Rond 15.30 kwam ze uiteindelijk terug en konden we verder.
Welkom in Laos!
Continue Reading »
Dit is ons laatste bericht uit Vietnam. We zitten momenteel nog in Sapa waar we gisteren brak zijn aangekomen met de nachttrein, maar desondanks hebben we toch nog heel actief de berg met de radio toren beklommen. Het uitzicht was mooi, maar het was super druk omdat 30 april en 1 mei Vietnamese feestdagen zijn en de kleine paadjes bomvol Vietnamezen waren. We moesten ook de hoofdprijs betalen qua accommodatie, het hotel wat normaal 20 dollar koste moest nu 30 dollar per nacht opbrengen. De kamer viel ook heel erg tegen. We hebben op diverse plaatsen in Vietnam voor veel minder geld een betere kamer gehad. We zijn dus ff rond gaan kijken en vannacht slapen we in een mooier en schoner hotel voor slechts 12,5e dollar. We hadden het op internet opgezocht maar het bleek dus praktisch tegenover het hotel te zitten waar we op dat moment verbleven.
Vandaag hebben we een trek tocht gemaakt naar Cat Cat Village. Dit is een dorpje in een dal waar locale Hill Tribes wonen. Was best leuk alleen erg toeristisch, maar het uitzicht was het absoluut waard.
Morgenochtend vertrekken we richting China. Ben heel benieuwd hoe dat gaat bevallen.
Hier een filmpje van badende buffels die we tegen kwamen op de trek tocht naar Cat Cat Village.
Klik hieronder verder voor foto’s
Continue Reading »
Daar zijn we weer, inmiddels vanuit Sapa een plaatsje in de bergen in het noorden van Vietnam en onze laatste stop alvorens we China in gaan. We zijn allebei zo gaar als een koekje van het reizen. Het is hier nu half elf in de ochtend. We zijn vanochtend rond 6 uur hier aangekomen met de nachttrein terwijl we gisteren en eergisteren nog op de boot in Halong Bay zaten. We zijn gisteren om 12.00 uur aangekomen in de haven in Halong City en zijn daar na een lunch op de bus gestapt richting Hanoi. Daar hadden we 2 uur om ff snel wat te eten en daarna richting station te gaan. Bij het kantoor waar we geboekt hadden zou die jongen dus een taxi bellen nadat ik dat gevraagd had. Het was toen 18.45. Een half uur later was er nog geen taxi en vroeg ik hem nog maar eens voor de zekerheid. Hij schrok zichtbaar en pakte meteen de telefoon en belde. Het was toen 19.15 en onze trein zou om 19.40 vertrekken. Uiteindelijk heeft die jongen op straat een taxi aangehouden die ons naar het station heeft gebracht. Daar aangekomen konden we de ingang naar het spoor niet vinden. Uiteindelijk hadden we de ingang gevonden en daar kwamen 2 jongens op ons af die vroegen of we naar Sapa moesten, ja dus. Ze pakten een backpack van ons en hielpen ons die backpacks rennend naar de trein te brengen. Die trein stond ook nog eens achteraf verstopt tussen allerlei andere treinen. Net op tijd hadden we hem. Die gasten die ons hielpen stapten mee de trein in want ze wilden natuurlijk geld hebben. 100.000 dong vroeg hij, das tussen de 6 en 7 dollar en dat vond ik wel heel erg veel voor die 200 meter rennen. Ik had gelukkig wat kleingeld in mijn zak zitten wat ik hem heb toegestopt. Hij vroeg toen nog meer, want als het op geld aan komt blijven ze altijd proberen die Vietnamezen, maar heb hem gezegd dat ik niet meer geld had en dat hij voordat hij zijn hulp aanbood had moeten vertellen wat het koste en niet achteraf met een achterlijk hoog bedrag aan moest komen. We zijn toen maar de trein in gelopen op zoek naar onze plek en ik denk dat die jongens er uit gesprongen zijn want ik heb ze daarna niet meer gezien. Tijdens de treinreis heeft Jess nagenoeg geen oog dicht gedaan vanwege een asociaal Vietnamees stelletje wat de hele nacht luid heeft zitten praten. Als klap op de vuurpijl gingen ze ook nog eens liggen vozen. Ik sliep weer door alles heen en heb nog een uurtje of 5 slaap kunnen pakken.
Maar genoeg geschreven. Hier volgen een paar foto’s van Halong Bay.
Limestones
Continue Reading »
Zoals ik al eerder schreef zitten we dus in Hanoi. We zijn hier vrijdagochtend om een uurtje of 5 aangekomen met de nachttrein. Zoals gebruikelijk stonden buiten het station de taxichauffeurs en hotel-proppers al weer klaar om ons als prooi te bespringen. Er was er één die folders had voor een mooi nieuw hotel in het Old Quarter van Hanoi waar de kamers 10 dollar zouden kosten. Een taxi er naar toe zou de beste man regelen voor 1 dollar per persoon. Geen verkeerd aanbod als je net met je slaperige kop uit een nachttrein komt rollen.
Bij aankomst bij het hotel bleek de taxichauffeur ineens 4 dollar voor de rit te willen hebben. 2 dollar meer is niet heel veel geld, maar een ochtendhumeur en principes maakte dat ik geen zin had om meer te gaan betalen en uiteindelijk gaf de taxichauffeur het op en vertrok. In het hotel kregen we te horen dat het die nacht vol geboekt was en dat we een half uur moesten wachten op een kamer. Maakte ons niet zoveel uit. Gaan zitten op een bankje in de lobby en wachten maar. En wachten, en wachten en nog langer wachten. Na ongeveer 1,5 uur wachten was ik het zat. Ik zei tegen Jess dat als hij niet binnen 10 minuten een kamer had we weg zouden gaan en wat anders zouden zoeken. Een paar minuten later werd ik mee naar boven geroepen om een kamer te bezichtigen. De kamer was heel mooi, maar ontzettend klein en koste niet 10 dollar zoals beloofd op het station, maar 15 dollar. In de taxi had ik ook al het idee dat dit hotel redelijk ver uit de buurt zat van het meer wat midden in het Old Quarter ligt. Al met al genoeg redenen om eens verder te gaan shoppen voor een ander hotel. Zo gezegd, zo gedaan en daar liepen we ‘s ochtends vroeg om 7 uur door een ontwakend centrum van Hanoi met onze backpacks op onze rug op zoek naar een slaapplek. Uiteindelijk op een paar honderd meter van het meer een prima guesthouse gevonden met kamers voor 10 dollar. Spullen gedumpt en omdat we allebei totaal over onze moeheid heen waren de stad in gegaan om een beetje de boel te verkennen en wat dingen te regelen. We moesten op pad om een boot toer te regelen naar Halong Bay en we moesten ook treinkaartjes halen voor de nachttrein naar Sapa waar we na Hanoi heen gaan. Het vinden van een tour operator die boot tours aanbied naar Halong Bay is simpel, je kan hier geen 10 meter lopen zonder dat je borden ziet van backpackers cafés of andere operators waar je kunt boeken. Het vinden van een betrouwbaar bedrijf is echter een stuk moeilijker. Op internet had ik al wat research gedaan en verschillende verhalen gelezen over ratten op boten en tours die korter duren dan aanvankelijk beloofd, of zelfs helemaal niet door gaan. Uiteindelijk hebben we iets gevonden voor een redelijk goede prijs. Deze operator had ook trein kaarten voor de nachttrein naar Sapa maar die vonden we wat aan de dure kant dus zijn we naar het station gegaan. Daar bleken de kaarten voor de soft sleepers weer allemaal uitverkocht dus uiteindelijk alsnog bij de tour operator waar we ook de boot tour hadden geboekt de nachttrein kaarten gehaald. We vertrekken dus dinsdag naar Halong Bay, slapen daar 1 nacht op een boot en komen woensdag eind van de middag terug. We hebben dan een paar uur om een hapje te eten en kunnen dan gelijk door de nachttrein in naar Sapa. Daar moeten we dan ff kijken of we een georganiseerde tour doen of zelf een paar mountainbikes huren. En daarna gaan we door naar China. Toen alles allemaal geregeld was zijn we dus maar keihard aan het welverdiende goedkope bier gegaan
Jesse the hawker
Continue Reading »
Sinds het laatste bericht uit Nha Trang hebben we aardig wat kilometers afgelegd en hebben we inmiddels de Vietnamese hoofdstad Hanoi bereikt. Hanoi is een leuke stad, iets minder druk dan Saigon, maar nog steeds een aardige “mierenhoop” van motorbikes, cyclos en ander verkeer wat in razend tempo door de straten gaat. Ook leuk zijn de Bia Hoi stalletjes die je in het centrum haast op iedere straathoek hebt. Dit zijn terrasjes met kleine stoeltjes waar je Vietnamees tapbier kan kopen voor 3000 dong. Dit is omgerekend 12,5e eurocent. Voor de prijs van één enkel biertje in Nederland kan je hier dus aardig bezopen raken. Maar genoeg over Hanoi want daar wil ik het in dit bericht eigenlijk nog niet over hebben omdat we hier gisteren pas zijn aangekomen en ik eerst wat wil schrijven over de plaatsen die we bezocht hebben nadat we Nha Trang hebben verlaten.
Continue Reading »
Vaak als ik een verhaal wil schrijven op deze site weet ik niet goed waar ik moet beginnen en ook nu is dat weer het geval. Alleen dit keer is het niet omdat we zoveel mee gemaakt hebben maar juist omdat we helemaal niks gedaan hebben en alleen maar aan het strand hebben gelegen. We waren hier in Nha Trang aangekomen en we zouden wel zien hoe lang we zouden blijven. Uiteindelijk is het dus een week geworden want het luie strandleven beviel ons weer prima. We hebben hier ook Illian ontmoet een vriendin van Jess die van Noord naar Zuid reisde in Vietnam en hebben we met z’n 3en voornamelijk veel aan het strand gelegen. Uiteindelijk zijn we nog 1 dag een soort van actief geweest en met een boot tripje mee geweest. Dit was erg leuk en de Vietnamese gidsen wisten er een aardig gekke boel van te maken. Eerst gingen we naar een eiland waar we konden snorkelen. Was wel mooi, maar vergeleken met Thailand toch net iets minder, hoe bedoel je verwend?
Continue Reading »
