Apr 12th, 2008
Ho Chi Minh City a.k.a. Saigon
Van Siem Reap naar Phnom Penh
Met een stevige kater zijn we afgelopen zondag de bus naar Phnom Penh in gestapt. Bier smaakte de avond er voor tijdens het happy hour iets te goed. Niet echt fijn als je een busreis van 6 uur te wachten staat. Uiteindelijk viel het gelukkig allemaal wel mee en verliep de reis voorspoedig. De bus chauffeur reed wederom als een volslagen idioot en om het allemaal nog wat spannender te maken kwamen we ook nog een tropische hoosbui tegen waardoor het zicht minder dan 10 meter werd. Gelukkig paste hij zijn snelheid ietsjes aan. Tijdens de busreis raakten we nog aan de praat met een Sloveen die nog wat handige tips had over Chiang Mai. We gaan daar dus zeker een kook cursus volgen. Je gaat dan naar de markt en koopt daar samen met de lerares je spullen in en gaat dan allerlei gerechten maken en alles wat gemaakt wordt mag je later opeten. En hij wist nog een leuke zondag markt en een goed en goedkoop hostel.
In Phnom Penh verbleven we die nacht in de Boeng Kak area. Dat is de plaatselijke backpacker ghetto gelegen aan een groot groen begroeid meer. Voor slechts 4 dollar hadden we die nacht een kamer, maar veel bijzonders was het niet. De meeste hostels in de het gebied daar zijn golfplaten woningen die op palen boven het meer gebouwd zijn. Het meer ziet er wel mooi uit. We hebben daar aan het eind van de middag zitten genieten van een biertje wachtend op een mooie zonsondergang. We kregen echter een flinke onweersbui, maar ook dat was mooi om naar te kijken. Was wel ff flink schrikken toen de bliksem ergens voor ons in sloeg in iets in dat meer. Die Khmer kennen trouwens ook geen angst, tijdens het onweer bleven ze gewoon met hun bootjes over het meer varen. Zelfs nadat de bliksem daar was ingeslagen. Toen het onweer voorbij gedreven was kleurde de lucht nog wel mooi en was het toch nog wel een mooi gezicht om naar te kijken. Toen het donker was werden we van alle kanten aangevallen door de muggen die daar natuurlijk veel zitten bij zo’n meer. Toen zijn we maar een hapje gaan eten en ff in de buurt wezen kijken. De onverharde wegen waren door de regen echter veranderd in een grote modderpoel. Uiteindelijk redelijk vroeg gaan slapen. Poging tot dan, want we hebben allebei behoorlijk slecht geslapen daar, het bed lag niet lekker en het was er bloedheet.
Klein jochie in een bootje
Van Phnom Penh naar Chau Doc
De volgende ochtend zouden we om 7 uur uit het guesthouse opgehaald worden om per boot over de Mekong rivier naar Vietnam te reizen. We stonden om 6.30 in het restaurant om nog een ontbijtje naar binnen te werken voor vertrek. Toen we wilden bestellen kregen we te horen dat er geen tijd meer was omdat de man die ons op kwam halen er al was. Zonder ontbijt de Tuk Tuk in dus die ons naar een ander guesthouse bracht die de boot trip organiseerde. Gelukkig was er daar nog wel tijd om snel een hapje te eten. Per mini bus werden we naar Neak Luong gebracht, ongeveer een uurtje rijden vanaf Phnom Penh. In eerste instantie zaten we met z’n 3en in dat busje, maar onderweg werden er steeds meer mensen opgepikt. Uiteindelijk zaten we met 16 man in dat busje, best wel krap en oncomfortabel, gelukkig duurde de rit niet zo heel lang. Onderweg gebeurde er nog wel wat vreemds. Ineens trokken 2 jongens de deur open en sprongen ze de bus in precies waar onze backpacks lagen. Ik sprong al haast overeind omdat ik dacht dat het bag snatchers waren. Maar ze lachten en reden een stukje mee totdat de bus ineens werd aangehouden door de politie. De jongens die instapten liepen mee naar de agent en ze stonden een beetje te praten. De chauffeur keek behoorlijk moeilijk. Uiteindelijk gaf hij wat dollars aan de agent en toen kwam er een andere agent aanrijden die kennelijk ook wel wat bij wilde verdienen. Deze kreeg ook wat geld toegestopt en we konden weer verder. Toen bleef er een gewone jongen tussen de deur van de bestuurder staan en ook deze wilde geld en kreeg ook weer wat toegestopt van de chauffeur. We reden verder en ik denk dat we het daaropvolgende kwartier wel 5 keer zijn aangehouden door zowel politie als normale jongens op scooters die allemaal wat dollars of riel toegestopt kregen. Wat er nou precies gaande was snap ik nog steeds niet. Ik vond het ook een beetje lullig om te vragen aan de chauffeur, maar we hebben de Cambodjaanse corruptie vlak voor ons vertrek uit het land nog 1 keer van dichtbij mee mogen maken.
Toen we aankwamen in het plaatsje waar de ferry naar Vietnam vertrok werden eerst de niet-westerlingen ergens af gezet. En daarna werden Jess, ik en een Engelsman die ook naar Vietnam ging naar onze boot gebracht. Gelukkig waren wij de enige en hadden we dus lekker veel ruimte op de boot. Het eerste stuk van de bootreis tot aan de grens was niet heel erg bijzonder. We hebben ons vermaakt met een boekje en een dutje, want een normaal gesprek valt er niet te voeren door de herrie van de motor. Op de boot moesten we in 5voud een formulier invullen voor de Vietnamese douane, hoe bedoel je bureaucratie? Daar aangekomen moesten we van de boot af en zouden we na de douane overstappen op een andere boot. Een Vietnamees meisje welke werkte voor de boot waar we op over moesten stappen hielp ons bij de douane formaliteiten. Eerst werd ons visum gecontroleerd. Daarna moesten we naar een health quarantine office. Daar zat een Vietnamese pennenlikker die ging kijken of we gezond waren. Dikke bullshit want het enige wat hij deed was 2000 dong aannemen en verder niks. Toen werd er nog een x-ray gemaakt van al onze bagage en daarna ging dat meisje met onze paspoorten de laatste douane formaliteiten afhandelen, en mochten wij alvast wachten op de boot. Het zat ons eerst niet zo heel lekker, maar dat was normaal zei ze. Ze maakte nog een grap dat ze zou verdwijnen en dat we morgen onze paspoorten terug konden kopen op de zwarte markt, maar gelukkig kwam ze terug en bleek ze best aardig te zijn. Ze zei dat we onze paspoorten moesten controleren om te kijken of de data die de douaniers hadden ingevuld klopte. Jess keek het gelukkig na en zag dat er niks van klopte. We kwamen op 7 april binnen en hadden een visum tot 30 april gekregen terwijl we in Nederland een visum voor 1 maand gekocht hadden. Het meisje zei dat 1 maand betekend dat je als je in april binnen komt die maand mag blijven. Jess zei toen tegen haar hoe ze dat dan doen als je tegen het eind van de maand binnen komt en of je dan maar een paar dagen mag blijven. Het meisje lachte een beetje en zei “Welcome to Vietnam”. We pikten dit natuurlijk niet want dit visum had ons in Nederland 60 euro gekost en we hebben hier al weinig tijd omdat we voor 4 mei in China moeten zijn omdat ons visum daar dan verloopt. Het meisje was zo vriendelijk om terug te gaan en het te regelen. Ze kwam terug met onze paspoorten waar de oude datums doorgekrast waren en we nu tot 7 mei mogen blijven. Ik ben heel benieuwd hoe de douane reageert als we het land uit gaan als ze zien dat er datums door gekrast zijn en er wat anders ingevuld is, maar dat zien we tegen die tijd wel.
Toen we op de boot zaten te wachten op onze paspoorten zaten er al 4 Vietnamese mannetjes die lekker aan het pils zaten (12.30 uur ‘s middags). Ze hadden een grote koelbox staan en vroegen of we ook een bietje lustten. Dat ging er wel in en uiteindelijk lekker een beetje biertjes gedronken met die mannen. Ze waren erg grappig, en zaten lekker door te pimpelen. Zelfs de stuurman dronk gezellig mee. En we kregen nog een paar loempia’s van ze. De bootreis was na de grens trouwens super, we voeren over de wat kleinere vertakkingen van de Mekong-delta en dit gedeelte van de reis is echt super mooi. Je komt langs floating-villages en overal zwemmen mensen in de rivier of zijn ze aan het vissen. Dit maakte alle ellende aan de grens meer dan goed.
Van Chau Doc naar Ho Chi Minh City a.k.a. Saigon
Vanuit Chau Doc hadden we een minibus geboekt naar Saigon. Deze bus zou er 4 uur over doen en er werd geadverteerd met een ruime mooie bus met goede stoelen. Toen we bij de bus aankwamen bleek het echter om een hele andere bus te gaan en werden Jess en ik, de langste mensen die mee moesten op de krapste plekken achterin gezet. Behoorlijk balen. Overbodig om te zeggen dat het echt een gare reis was. De chauffeur was weer een regelrechte Kamikaze piloot en onze benen totaal verkrampt bij aankomst. We waren het er over eens dat dit de laatste keer was dat we per mini bus reizen. In Saigon kwamen we aan op een busstation wat 10 kilometer buiten de stad ligt. We hebben een taxi gepakt naar Pham Ngu Lao area waar goede en betaalbare hotels zitten. Uiteindelijk een leuk hotelletje gevonden en voor 5 nachten geboekt en daarna een lekkere kom Pho gaan eten. Dit is Vietnamese beef noodle soup, erg goed te doen en spotgoedkoop. Kost tussen de 1 en 2 dollar en het is een complete maaltijd.
Aan de Pho @ Pho 2000
Wandel toch door Saigon
De eerste dag hebben we een wandeltocht gemaakt door de stad. Deze begon bij de Ben Thanh Market waar ik een mooi (fake) Tag Heuer horloge heb gescoord en Jess een Louis Vuitton portemonnee. En vervolgens langs allerlei musea en andere bezienswaardigheden. Voor de wandeltocht stond iets van 6 uur, maar tegen 5 uur waren we net op de helft. We hadden toen al wel 3 musea van binnen gezien: het Fine Arts Museum, het Museum of Ho Chi Minh City en War Remnants Museum dus we vonden het welletjes geweest en hebben de rest overgeslagen en een shortcut genomen naar het einde van de wandeltoch de 23e verdieping van het Sheraton hotel waar een bar zit met een super uitzicht. Waar we ons wel verdiende biertje hebben gedronken.
Chris aan de Heineken @ Sheraton
Jess aan de Heineken @ Sheraton
Nice view from 23rd floor
Jess and tank
Dam Sen Waterpark
Na een dag door de stad struinen en een overdaad aan cultuur hadden we wel behoefte aan een dagje zon. Omdat er hier geen strand is zijn we naar het Sam Sen Waterpark gegaan. Een dagje van snelle glijbanen glijden en een beetje dobberen in het golfslagbad. Helemaal niet verkeerd. Op de terugweg kreeg onze bus trouwens nog een aanrijding met een taxi. Iedereen moest uitstappen en we moesten verder lopen. We waren een beetje gedesoriënteerd, maar uiteindelijk bleek het dat we nog dichter bij ons hotel waren dan dat het busstation zou zijn, ideaal dus.
Chris van de glijbaan
Splash
Jess en Chris in het golfslagbad
Brokkenpiloot
Chinatown en restant wandeltocht
Op vrijdagochtend zijn we met de bus naar Cholon gegaan, dit is Chinatown van Saigon. Hier hebben we gekeken op een kruidenmarkt en nog een andere markt, maar het was een behoorlijke rommel, dus uiteindelijk maar weer richting centrum gegaan om de wandeltocht af te maken. We hebben het Reunification Palace gezien, dit was heel erg mooi en vond ik zelf wel de leukste bezienswaardigheid van Saigon. Daarna nog langs een replica van de Notre Dame kerk geweest, ja ze maken hier in Azië echt alles na 
En nog gekeken bij het postkantoor wat erg mooi is. ‘s Avonds zijn we nog wezen stappen bij Apocalypse Now. Dit is een nachtclub. Het was niet zo modern als de clubs in Bangkok, maar zeker wel leuk en een mooie tent.
Op stap in Saigon
Reunification Palace
Boomsierkunst
Notre Dame
Postkantoor
l’Hôtel de Ville by night
Ook grappig is dat als je hier in Vietnam bent wezen pinnen je meteen miljonair bent. 16000 dong is 1 dollar dus als je wat flappen uit de muur trekt loop je met een dik pak 100000 biljetten in je portemonnee.
Dirty Cash
Morgen vertrekken we naar Nha Trang, dit is een strandplaats op ongeveer 540 kilometer van Saigon. Omdat we het een beetje gehad hebben met bussen en minibussen hebben we er voor gekozen om met de trein te reizen. Als alles volgens planning verloopt duurt de reis 7 uur. Maar per trein maakt het allemaal niet zoveel uit, je kan tenminste nog een stukje gaan lopen om de beentjes te strekken en het uitzicht schijnt heel mooi te zijn.
Nou, dit was het dan weer voor deze keer.
Groetjes en jullie horen snel weer van ons,
Jess en Chris
