Chris’ Travel Blog

Sabaai Dii, oftewel hallo!

Hier ons eerste bericht vanuit Laos! We hadden al veel lovende verhalen gehoord van mensen die al in Laos waren geweest, maar alles is zo’n beetje waar. De landschappen zijn hier ontzettend mooi en de mensen super vriendelijk. Het is jammer dat we hier niet meer tijd te besteden hebben want we zouden het hier met gemak een maand uit kunnen houden.

Van Jinghong naar Luang Nam Tha

Zoals we in ons vorige bericht schreven moesten we dus vroeg op om niet halverwege te stranden. Om 6.20 in de ochtend vertrok onze bus volgens schema. Na een mooie rit door de bergen kwamen we rond een uurtje of 11 in Mengla aan. We werden daar afgezet op het noordelijke busstation en onze aansluiting zou op het zuidelijke busstation vertrekken. In een soort driewieler fiets met laadbak werden we met onze tassen naar het zuiden van de stad getransporteerd. Daar aangekomen werden we direct aangesproken door een minibus die net wilde wegrijden. We konden meteen instappen en door richting de grens. Op deze manier ging het lekker snel zeker omdat Laos een uur achter loopt op China en we dus nog een uur extra speling hadden. Om 11 uur Laotiaanse tijd kwamen we aan bij de grens. Na de gebruikelijke bureaucratie aan de grens konden we Laos binnen. Na enige navraag kregen we te horen dat pas een uur later om 12.30 een minibus richting Luang Nam Tha zou vertrekken. Maakte ons verder niets uit, we waren al lang blij dat we alle aansluitingen gehaald hadden. Om kwart over 12 werden we door de chauffeur geroepen voor vertrek. De rit zou ongeveer een uurtje duren. We waren blij want we hadden die dag nog niks gegeten en we moesten naar de bank om een travellercheque te cashen voor wat Laotiaanse Kip, we hadden alleen nog wat dollars op zak, maar daarmee ben je voor kleine aankopen vaak te duur uit.

Bij ons in het busje zat nog 1 jongen en nog 1 meisje. Het meisje was heel vriendelijk en we waren een beetje aan het praten met haar. Ze vertelde dat ze in China inkopen had gedaan. Ze had ook een stuk of 12 vuilniszakken met kleding bij zich. Op een gegeven moment na een 20 minuten rijden kwamen we bij nog een douane checkpoint. Het meisje zei al iets tegen ons dat ze nu problemen zou krijgen omdat de douane “very difficult” was, maar “this will take just a moment” zei ze. Ach ja, we hadden al een uur op de bus gewacht dus nog even wachten kon er ook nog wel bij. Wel was het zo dat we die dag nog geen hap eten hadden gehad omdat we zo vroeg waren vertrokken en we van de ene bus naar de andere bus aan het rennen waren. Ik denk dat het ongeveer 12.45 was dat we daar stopten en na een half uurtje wachten in de hitte begonnen we toch wel een beetje benieuwd te worden hoe lang dit geintje zou gaan duren. Het meisje was samen met onze chauffeur naar een kantoortje vertrokken. Na ongeveer een uur kwamen ze terug met een man van de douane er bij. Die ging de bus in en scheurde alle vuilniszakken open en telde de inhoud. Het meisje moest met de man mee naar een andere kantoor. Voor ze weg liep zei ze tegen ons weer dat het nog “just a moment” zou duren. We begonnen het aardig zat te worden want we wilden naar Luang Nam Tha om daar lekker te eten en naar de bank te gaan die om 15.30 dicht ging. We hebben weer een poos zitten wachten in de bus toen kwam de chauffeur terug van het kantoor. We vroegen hem hoe lang het zou duren en hij wees op zijn horloge en gaf 1 uur aan. Het was toen rond 13.30. Steeds harder balend zaten we in het busje vol opengetrokken vuilniszakken te wachten. Het water was inmiddels op en nog steeds geen hap gegeten. Ik ben op een gegeven moment een stukje gaan lopen en vond gelukkig een soort van winkeltje waar ze chips verkochten. Ik had nog geen Laotiaans geld, maar wel een paar biljetten van 1 dollar. Ik vroeg hoe veel zakjes ik voor 1 dollar kreeg. Vier zakjes, ik met de chips naar de bus en allebei 2 zakjes leeg gegeten. Ondanks dat de chips niet eens echt lekker waren ben ik nog een keer terug gegaan voor nog 4 zakjes. Om 15.00 uur kwam het meisje terug lopen. Eindelijk verder, dachten we. Ze kwam terug om te vertellen dat het nog tot 16.00 uur zou duren en of we op haar wilden wachten. Wij waren het helemaal zat en hadden daar echt geen zin in, maar de chauffeur wilde niet door rijden. Op een gegeven moment ben ik andere passerende bussen en taxi’s gaan vragen of ze toevallig naar Luang Nam Tha gingen. Maar helaas was dit niet het geval. Rond 15.30 kwam ze uiteindelijk terug en konden we verder.

Welkom in Laos!

Luang Nam Tha

De meeste mensen komen naar Luang Nam Tha voor trek, rafting- of kayaktochten in het Nam Ha National Protected Area. En voor ons was dit ook de reden dat we hier waren. Omdat we door de vertraging met de minibus na sluitingstijd van de bank aankwamen en geen cheques konden cashen was ik de volgende ochtend om half 9 bij de bank toen hij open ging. Eenmaal binnen vertelde de vrouw achter de balie dat ze vandaag niks voor ons kon doen omdat de stroom er uit lag en dit de hele dag zou duren. Mooi balen dus, van onze laatste 20 dollars cash was niet veel meer over en er was geen mogelijkheid om de cheque te cashen. Ik snapte er trouwens niks van want een travellercheque is naar mijn idee het meest analoge betaalmiddel wat er is en je zou er volgens mij geen stroom voor nodig moeten hebben om er een te verzilveren maar kennelijk ligt dit toch anders. Gelukkig kon de eigenaresse van het Guesthouse ons wat geld lenen zodat we een motor konden huren om de omgeving te verkennen. Er waren wel een paar leuke dingen te zien, een stupa op een berg, een paar tempels , een waterval en veel dorpjes waar minderheden leefden.

Electricity is problem

Stupa

Countryside

Groen monster

De volgende ochtend zijn we weer naar de bank gegaan om te kijken of de stroom het weer deed. Dit was gelukkig het geval, maar de bank was dicht want het was zaterdag en de pin automaat stond nog in storing. We zijn toen wat gaan informeren naar mogelijkheden om het Ham Na park te verkennen. We wilden het liefst raften, maar dit was niet mogelijk omdat het water nog niet hoog genoeg stond dus ons ingetekend op een tocht voor 2 dagen. De prijs was rond de 80 dollar per persoon, maar zou flink zakken als zich meer mensen inschreven. We zouden ons geld terug krijgen als er die avond niet minimaal 2 mensen extra zouden hebben ingeschreven.

Omdat we die nacht behoorlijk slecht hadden geslapen en we allebei behoorlijk moe waren hebben we de hele dag kaartend doorgebracht op het terras van het Manychan Guesthouse. ‘s Avonds spraken we nog met een Nederlands stel, Rolf en Sanne die ons vertelden dat ze bij een ander bedrijf een trek tocht van 2 dagen geboekt hadden. Dit bedrijf was van de overheid en was stukken goedkoper. Omdat we ‘s middags nog de enigen waren die op de rafting tocht hadden ingetekend zag het er niet hoopvol uit dat er nog meer mensen zouden komen. Ik ben er ‘s avonds langs gegaan en kreeg het geld keurig terug.

Daarna naar het andere kantoor gegaan om een en ander na te vragen, maar daar stond een jongen die niet al te goed Engels sprak, maar wel heel erg zijn best deed. Er was ook een vage Engelsman bij ons die ook misschien mee wilde die op een nogal vervelende manier allerlei vragen op die jongen afvuurde. Hij zei dat als hij 6 uur zou lopen hij 6 liter water nodig zou hebben en wilde weten of hij dit dan zelf moest dragen. Tsja, wat denk je zelf vraag ik me dan af. Dat als er 7 mensen op een tocht meegaan die allemaal 6 liter per persoon willen dat een gids dit dan kan dragen? Vreemde vogel was het. En hij wist ook niet of hij mee wilde.

De trektocht

De volgende ochtend weer naar het kantoor gegaan en betaald. Rolf en Sanne zouden sowieso gaan en de Engelsman wist het nog niet. Uiteindelijk besloot hij op het laatste moment toch mee te gaan. Met 5 man en twee gidsen vertrokken we. De ene gids heette Phom Sack en sprak goed engels, de andere heette Sing Xay en dit was de jongen die niet zo goed engels sprak die ons de avond er voor ook te woord had gestaan in het kantoor. Hij vertelde dat hij engels studeerde en druk aan het leren was om goed genoeg engels te kunnen zodat hij ook zelfstandig gids zou kunnen worden.

Sing Xay met zijn paddenstoelen voor het avondeten

Na een paar uur gelopen te hebben gingen we lunchen in de jungle. Op de markt had Phom Sack die ochtend allerlei eten gehaald. Zeewier, buffel, vis en nog wat dingen. Er werden wat bladeren van een bananenboom in een cirkel neer gelegd en daarop werd al het eten gelegd. Iedereen kreeg een brok sticky rice en we mochten allemaal met de handen eten. Het eten zag er niet bijzonder uit, maar smaakte super goed.

Jungle lunch

Na de lunch hebben we nog een paar uur gelopen naar het Akha dorp. Toen we het op een bergtop gelegen dorp binnenkwamen lopen was het echt alsof je een soort andere wereld binnen stapt. Overal lopen varkens en honden en staan houten huisjes. Het begon ook precies te regenen op het moment dat we het dorp in liepen. Goede timing dus. Toen de regen op hield hebben we nog even het dorp verkend, was best leuk om te zien hoe de mensen hier leefden. Overal dieren en dus ook overal stront

Het Akha dorp op de heuvel

Dikke jungle

We zouden verblijven in het homestay gedeelte van het dorp, daar was een grote ruimte waar we met z’n allen zouden slapen. Het was niet meer dan een grote houten hut op palen met een paar matrassen en klamboes er in. In een aparte keuken maakte onze gids Phom Sack het eten klaar. De avondmaaltijd smaakte weer prima en na het eten kwam de leider van de Akha stam met nog 2 andere hoog geplaatsten uit het dorp aan tafel om ons te vertellen over zijn stam. Hij had ook een fles Lao Lao bij zich, dit is een sterke rijstwijn en iedereen moest uit beleefdheid minimaal 1 glaasje mee drinken. Het spul was veel te sterk en smaakte niet echt lekker, maar toch een paar glaasjes mee gedaan. De chief vertelde ons van alles over het dorp. Er wonen 452 mensen en vroeger was het dorp ergens anders gevestigd op 8 uur lopen van het dichtstbijzijnde dorp. Maar omdat dit niet praktisch is voor de handel heeft men besloten het dorp te verhuizen naar de huidige plek, slechts 2,5 uur lopen van de bewoonde wereld. Tot de verhuizing had niemand van zijn stam ooit een westerling gezien, maar ze vonden het wel leuk dat hun dorp nu op kleine schaal bezocht wordt door toeristen.

De chief in het midden

Na het eten hebben we nog een beetje zitten kletsen met de groep en de gidsen. En Sing Xay geholpen met zijn Engelse huiswerk. De hele avond bleef hij dingen vragen en hij je merkte echt dat hij super gedreven was om Engels te leren.

Na het eten zijn we gaan slapen in de hut. Het matras was echt super dun, maar desondanks heb ik prima geslapen. Voor het slapen kregen we nog een massage. Ik werd de volgende ochtend wel gaar wakker door het harde liggen. Na een ontbijt gingen we weer verder. Doordat het de hele nacht geregent had was het pad flink modderig geworden en vergde het lopen veel energie. De gids uit het dorp die mee ging met eten voor ons zag nog een giftige slang die hij vakkundig de kop afsneed en over een tak heen hing. We lunchten weer in de jungle wat weer prima smaakte en rond 16.00 uur kwamen we aan bij de tocht.

‘s Avonds hebben we met de Rolf, Sanne en Alex (de Engelsman) gegeten bij het guesthouse en we hadden onze gidsen ook uitgenodigd als dank voor de mooie trip.

De trek groep

Ik kan de trektochten in het Nam Ha park aan iedereen aanbevelen. Je merkt duidelijk dat het dorp wat we bezochten niet erg is aangetast door het toerisme omdat er strenge richtlijnen zijn met betrekking tot hoe veel en hoe vaak het dorp bezocht mag worden. Het slapen was natuurlijk wel een beetje afzien, maar het viel me 100% mee.

We zitten nu in Luang Prabang en het ziet er naar uit dat we morgen of overmorgen richting Thailand gaan. Dit zal wel even afzien worden omdat de busreis 8 tot 16 uur kan duren afhankelijk van het weer. De rit gaat namelijk voor het grootste gedeelte over onverharde weg. Maar dit is als het goed is de laatste echt zware bus reis want in Thailand zijn we wegen weer gewoon verhard.

Groeten,

Chris & Jess

Tags: Laos, Luang Nam Tha, Zuidoost-Azië

Trackback URI | Comments RSS