Chris

Luang Prabang

p1020736.JPGIn het verleden was Luang Prabang de hoofdstad van Laos. De stad is zo bijzonder dat Unesco in 1995 heeft besloten de hele stad op de wereld erfgoed lijst te plaatsen. Voor ons lag Luang Prabang eigenlijk niet heel erg op de route, maar toch zijn we hier naartoe gegaan omdat we het niet wilden missen.

Vanuit Luang Nam Tha vertrokken we met een bus die er zo verrot uit zag dat je het idee had dat hij bij de eerste de beste hobbel uit elkaar zou vallen. De reis zou volgens de Lonely Planet 8 uur duren, maar een Nederlands meisje in de bus wist te vertellen dat zij gehoord had dat het 12 tot 14 uur zou duren met slechts 1 stop om wat te eten. Geen lekker vooruitzicht dus, maar uiteindelijk viel het allemaal best mee. De reis duurde een kwartiertje meer dan de geplande 8 uur en maakte geregeld plas stops. Wel was het zo dat door de ontzettend gare staat van de bus de reis niet echt comfortabel was. De weg was prima geasfalteerd, maar door de brakke schokdempers had je nog steeds het idee dat je op een onverharde weg reed en kwamen we toch nog redelijk gebroken aan. Maar de fantastische mooie landschappen waar we met de bus doorheen kwamen maakte dat meer dan goed.

Na onze spullen gedumpt te hebben in een guesthouse zijn we een hapje gaan eten op een terrasje aan de oever van de Mekong en konden we genieten van een mooi avondrood terwijl het donker werd.

De volgende dag hebben we een beetje door de stad gewandeld en de mooie architectuur bekeken. Onder andere de tempels op Phu Si, een hoge rots in het midden van de stad waar vandaan je een super mooi uitzicht hebt over Luang Prabang en de omgeving. Ook hebben we het Royal Palace Museum bezocht, waar de koninklijke familie van Laos voor de staatsgreep van 1975 woonde.

p1020793.JPG

Royal Palace Museum

p1020770.JPG

Tempel bij Royal Palace

p1020761.JPG

Tuin bij Royal Palace

p1020800.JPG

Nice flowers

p1020833.JPG

Uitzicht vanaf Phu Si

De dag er na zijn we naar de Tat Kuang Si geweest, dit is een waterval 32 kilometer buiten Luang Prabang. Dit is echt de mooiste waterval die ik ooit heb gezien. Een klein stukje stroom afwaarts vanaf de grote val waren een aantal kleine pools waarin gezwommen kon worden. Het water was zo ontzettend blauw dat het bijna nep leek. Hier hebben we de ochtend en het begin van de middag doorgebracht. Rond twee uur weer richting stad gegaan om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de busreis richting Thailand.

p1020889.JPG

Kleine waterval

p1020907.JPG

Grote waterval

p1020915.JPG

Jess en Chris voor de grote waterval

p1020931.JPG

Tropisch zwemparadijs

Van Luang Prabang naar Chiang Mai

Op het busstation aangekomen stond daar een super moderne bus klaar. Deze bus vertrok om 18.00 uur en bracht ons in 15 uur naar de grens tussen Laos en Thailand. In de bus heb ik geen oog dicht gedaan. Aan de andere kant van het gangpad naast me zat een gozer te kotsen. Het was zelfs zo erg dat ik op een gegeven moment de spetters tegen mijn enkel voelde komen. Hij is later in het gangpad gaan liggen (in zijn eigen kots) en toen hield hij op. Ik wilde gaan slapen, maar om 12 uur ‘s nachts zette de buschauffeur ineens keihard een karaoke dvd op en dat heef tot de volgende ochtend half 9 geduurd.

In Laos nog ff snel bij de bank onze Kips ingeruild voor Baht en een ontbijtje gegeten en toen Thailand in. Met een longtailboot wordt je daar de rivier over gebracht en dan ben je in Thailand. Je merkt dan toch gelijk wel het verschil met de landen waar we de afgelopen maanden waren. De standaard ligt daar qua veel dingen stukken hoger. We hadden de snelle minibus naar Chiang Mai op een haar na gemist dus moesten we met de gewone bus. Een uur wachten en daarna nog 7 uur bus te gaan. In de nachtbus in Laos hadden we een Engelse gozer ontmoet, James die dezelfde kant uit moest. Met z’n drieën stapten we om 11.40 de bus in. En toen….. Zette deze buschauffeur ook weer karaoke op. Hoeveel karaoke kan een mens verdragen in 24 uur? Wij hadden onze dosis al meer dan gehad. Uiteindelijk kwamen we na meer dan een dag reizen in Chiang Mai aan. Dit was zeker het meest pittige stuk qua busreizen tot dusver. Maar vanaf nu zijn de afstanden niet meer zo lang en zijn de wegen in Thailand gelukkig goed dus zal het allemaal wel meevallen.

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply