Chris’ Travel Blog

Per boot naar Sihanoukville

Vanuit Koh Kong zijn we ‘s ochtends met de boot naar Sihanoukville vertrokken. We waren ruim op tijd bij de boot dus we zaten rustig een beetje te wachten tot de boot vol stroomde met mensen en zou vertrekken. Er waren 3 kleine Khmer kinderen die een beetje door die boot heen liepen en bij iedereen een praatje maakten. Op een gegeven moment kwamen ze op de nog lege bank voor ons zitten. Vroegen hoe we heetten en vrijwel direct daarna kwam de vraag: “Do you have dollar?”. Nou, nee dus. Maar die koters bleven nog ff doorvragen en een beetje klieren maar na een kleine waarschuwing gingen ze verder en hadden ze een ander slachtoffer gevonden. Op een gegeven moment herhaalden ze hun act bij een Aziatische man een paar rijen voor ons. Deze man was het snel zat en gebaarde naar de koters dat ze weer op de enige nog lege bank voor ons moesten gaan zitten. Mooi balen dus. Ze bleven maar een beetje klieren en irriteren en het leek niet te stoppen. Tot er ineens 3 militairen de boot in stapten. Deze liepen vrijwel direct naar de 3 jochies toe en zeiden iets tegen ze waarna ze achterin in de boot bovenop de goederen plaatsnamen. Een hele opluchting anders zou de bootreis wel een heel lange 4 uur gaan worden.

Goederen en kleine jongen op dak van de boot

Cambodian Beachlife

Sihanoukville is een echte strand stad er zijn 4 verschillende stranden. Wij zaten op Serendipity Beach, dit is hoe het laatste stukje van Occheunteal Beach in de volksmond genoemd wordt. Het is een langgerekt strand met heel veel strandtenten. Veel tenten zijn 24 uur per dag open maar wat vooral op valt is dat het bij veel tenten nooit echt heel erg druk is, er is simpelweg te veel aanbod, maar kennelijk is het voor veel Khmer families die de tenten runnen toch lucratief genoeg om met het hele gezin van te kunnen leven. Het publiek op de stranden is jong en westers met hier en daar een Khmer familie. Verder wemelt het er van de verkopers fruit, kreeften, handtassen, zonnebrillen, massages, manicures en vele andere rommel wordt er tot vervelens aan toe aan de man gebracht. Verder zijn er ook heel veel bedelaars die veelal een arm of been missen of blind zijn, niet fijn om te zien, net als de extreem jonge kinderen die door hun ouders op pad gestuurd worden om waar te verkopen. Die hele jongen kinderen halen trouwens ook de lege blikjes en flesjes op en krijgen daar dan weer geld voor wel grappig om te zien is hoe ze soms aan het stoeien zijn om een flesje of blikje. Als je soms ook een beetje een praatje maakt en met die verkopende kinderen en een beetje met ze gaat dollen dan merk je dat ze dat super leuk vinden en merk je dat ze toch echt kleine kinderen zijn. Als ze je benaderen om dingen te verkopen dan lijken het vaak een soort mini volwassenen.

Kleine koopman op het strand

Sunset at Sihanoukville

Snake House

In de Lonely Planet had ik een restaurant zien staan genaamd Snake House waar je tussen de slangen kon dineren. Ik ben super bang voor die beesten en na wat er op Ko Chang gebeurd is helemaal, maar toch ben ik ook wel weer een soort van gefascineerd door ze. Ik opperde aan Jess het idee om er een hapje te gaan eten want als je in Azië bent horen zulk soort gekke dingen er toch wel een beetje bij vind ik. Jess wilde er eerst niks van weten want ze dacht dat het zo’n tent was waar ze aan tafel een slang fileren en dat je hem vervolgens op je bord kreeg. Toen ze zag dat er gewoon westers en Russisch eten op het menu stond vond ze het goed. Wij samen op een moto ons er naartoe laten brengen. Toen we af gezet werden voor de deur zagen we gelijk al 2 Hummers, een dikke Benz en nog wat andere dikke bakken staan. Een jeep had een soort Russische print er op. Het zag er allemaal wel chique uit. Eenmaal binnen was het ook erg mooi. Gelukkig zijn die Russen niet zo heel stijlvol volk en waren we dus niet underdressed. We hebben gegeten aan een tafel met een soort glasplaat waar onder een slag zat. Tijdens het eten sliep hij, maar na het hoofdgerecht kwam hij toch nog ff gedag zeggen. Het eten was trouwens super, het eerste westerse eten in Cambodja wat gewoon top smaakte. We hadden 1 keer bij een BBQ restaurant gegeten want echt smerig was en soms waren westerse ontbijtjes ook geregeld niet helemaal zoals ze zouden moeten zijn, maar dit was top. Het restaurant zou zo in een James Bond film kunnen voorkomen, zo’n sfeer straalde het uit. Verder was er ook een snakefarm bij waar allerlei soorten zaten, Cobra’s, Pythons en allerlei andere soorten. Was heel cool om te zien.

Ream National Park

Na een paar dagen lazyness op het strand hadden we toch wel zin gekregen om wat te ondernemen. Op 13 kilometer afstand van Sihanoukville ligt Ream National Park. In dit park heb je onder andere mangrove bossen, dolfijnen en een mooi strand. Wij via ons guesthouse een boot tripje geboekt en de Nederlandse eigenaar waarschuwde ons al dat het helemaal niks was. Maar wij dachten dat hij omdat hij in zijn leven heel veel gereisd had misschien een beetje “verwend” was. Dus toch gegaan.

Om 8 uur ‘s ochtends zouden we opgehaald worden. En om 8.30 was er iemand, maar aan deze Aziatische afspraken zijn we inmiddels wel gewend. We kregen bij het ontbijt alleen te horen van de jongen die ons ophaalde dat we een beetje op moesten schieten, nogal raar als hij zelf een half uur te laat aan komt zetten.

Met een jeep werden we naar het park vervoerd en die jongen die ons op haalde bleek dus onze gids te zijn. Hij deed heel erg zijn best om wat dingen te vertellen wat niet altijd even goed lukte, maar hij deed op een leuke manier zijn best. In het park zaten Jess en ik voor in de boot en kwam die jongen als snel bij ons zitten. Hij begon toen een beetje te vertellen over dat Cambodja een arm land was en dat al het land weg gekocht werd door investerende Chinezen en Japanners en bleef daar non stop over praten tot we bij een eiland waren. Ik was hem na 2 uur gezanik aangehoord te hebben al aardig zat. Gelukkig gingen we met een andere gids naar de andere kant van het eiland waar een mooi afgelegen strand was. Toen we terug kwamen kregen we lunch. Barracuda met salade en stokbrood, was best lekker. Toen liet die gids ons nog wat hutjes zien op het strand. Niemand die met die tour mee was snapte echt waarom hij dat liet zien want het was niks bijzonders. Toen hij daar stond vroeg hij iets in de trant van: “do you have tip for me?”.”Chinese business men” Maar niemand reageerde en hij vroeg het ook een beetje onduidelijk. Jess dacht dat hij bedoelde of we een tip hadden in de trant van feedback of hij zijn werk goed deed, maar ik had hem al door, hij stond hier gewoon om geld te vragen. Toen wist ik het zeker die fooi zou hij van mij echt niet meer krijgen. Dat de tour die je verzorgt nergens op slaat is tot daar aan toe, maar als je 2 uur lang loopt te zeiken over hoe arm Cambodja is (was ons al opgevallen) en dan als klapper op de vuurpijl nog vraagt om fooi dan snap je naar mijn idee niet hoe het werkt in deze wereld. Op de terugweg herhaalde het gezeur over de armoede, de en weet ik wat meer zich weer en Jess en ik kregen de neiging om hem overboord te smijten. We zijn daarna nog bij een soort uitkijktoren gestopt, maar van mij hadden we rechtstreeks terug mogen gaan. Wat was ik die gozer en zijn gezeik zat zeg.

Toen we weer afgezet werden in Sihanoukville wisten alle mensen niet hoe snel ze weg moesten gaan en die gids heeft van niemand wat gekregen. Jess in ik zijn nog wat wezen halen bij een kleine suppermarkt en kwamen daarna weer langs het restaurant waar die gids werkte gelopen. Stond die gozer daar buiten naar ons te schreeuwen dat we hem geen tip hadden gegeven. Die snapt het dus echt niet. Die hele tour was al niks, maar door zijn gezeik was het helemaal een drama geworden. Achteraf konden we er wel om lachen.

Verder hebben we vandaag ons laatste dagje strand hier gehad. Morgen gaan we richting Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja voor wat cultuur en sight seeing.

We hebben trouwens ook allebei een Cambodjaans nummer.

Jess haar nummer is: +855 15573921

En mijn nummer is: +855 15573920

Mocht je je vervelen en geld te veel hebben dan kan je bellen, anders is een smsje altijd leuk natuurlijk.

Groeten en tot later,

Jess & Chris

Tags: Cambodja, Sihanoukville, Zuidoost-Azië

Trackback URI | Comments RSS